Stuck in the Mud!

Inmiddels gisteren, zo raar de tijd is hier een ander begrip.. gisteren voelt als vorige week.. maar het kon zomaar vanochtend zijn geweest.., zijn we vanuit South Lake Tahoe naar Lone Pine gereden.

We dachten dat het leuk zou zijn om via de wereld beroemde Ghosttown Bodie te rijden, een mooie pitstop onderweg. Bodie is een verlaten mijnwerkers stadje of misschien eerder dorpje. De Tomtom stuurde ons op een gegeven moment een gravelweg op, dat is niet héél raar hier, maar dat Bodie dan pas na 30km bereikt zou zijn was wel wat gek. Er gingen echter niet héél harde alarm bellen rinkelen. Na 20km lagen er wat keien midden op de weg, aan de kan geduwd, even verder op lag er opeens sneeuw op het pad, ook een wat blubberig spoor.. Natuurlijk zogen we vast toen we er rustig doorheen wilden ploegen.. nog een paar creatieve pogingen gewaagd om op andere manieren door het stukje nat te komen.. maar onze conclusie was om om te draaien omdat we niet zouden weten wat er verder nog kon komen. Uiteindelijke een wijs besluit. Na te zijn omgedraaid, met iet wat verhoogde hartslag, en de hoofdweg opnieuw te hebben gevonden, gingen we via de officiële weg het park op. Waar we tegen een flink bord aan reden met de mededeling dat de weg nog was gesloten ivm sneeuw...... Aha!

Helaas was het niet mogelijk om vanaf deze kant het Yosemite Park in te rijden, dus door naar Lone Pine. We kwamen langs het Mono Lake, die we aangrepen als alternatief voor Yosemite. Het stonk hier naar zwavel, er leven geen beestjes behalve algen en garnalen.. hmm. Dus weer en route..

In Bishop wilden we koffie drinken, maar bij gebrek aan een Starbucks (althans, dachten we) zijn we neergestreken bij The Little Pantry. En we trappen er steeds weer in... in plaats van koffie eindigden we met een afschuwelijk zoete Root Beer die naar bubblegum smaakt en een mierzoete Lemonade .. het erge is.. dat was no niet alles.. óók een een bord met rijst, bruine bonen prut en een verstopte tortilla eronder. Gelukkig mochten ee die delen, want er kwam ook nog een flan achteraan. Ook hebben we het hele levensverhaal aangehoord van deze allerliefste Mexicaanse mevrouw. Met een té volle buik weer in de auto geklommen om verder zuidelijk af te zakken.
Afgeleid door een Nederlandse naam, zijn we toch nog even bij Erick Schat's Bakkerij, natuurlijk World Famous, naar binnen gegaan. Even kijken wat zij ondr Dutch verstaan. Maar eerlijk is eerlijk, het zag er super uit. Ontzettend druk, veel toeristen én een paar bekende items als gevulde koeken, stroopwafels (niet zelf gebakken) en brood.. gewoon brood. Het rook heerlijk.

Eenmaal ingechekt in Motel Mount Whitney, nee niet vernoemd naar de zangeres maar naar de berg, zijn we een superleuk rondje gaan rijden. Het was schemering en dus hoopten we natuurlijk nog op een Wild Life Viewing... Dat zat er natuurlijk niet in. Wel een nieuw beest op ons checklist toegevoegd, een witte pelikaan! Nog geen beer..

In de op steenworpafstand​ gelegen Saloon nog een biertje gedronken met de lokale Hillbilly's.