Santa Monica al viente

We zijn aangekomen op LA Airport. Nog even wat stress gehad met Border Security, althans, we werden wat bang gemaakt. Via een computer moet je je eerst digitaal aanmelden dat je in de States bent. Bij Dorien zei de machine dat haar toegang werd geweigerd en kreeg hiervan een bonnetje met een kruis mee en we ons moeten melden bij iemand. Bij mijn beurt weigerde de machine totaal, omdat mijn paspoort niet meer 6 maanden geldig is... slik... Dit staat dus nergens vermeld.. Gelukkig is Dorien de nuchterheid zelfde en zag geen enkel probleem. Aan de dames die daar rondlopen gevraagd waar we ons dan moeten melden, zij wezen iets en mompelde ets wat veel op Spaans lijkt.. niet heel duidelijk, maar het was een soort van volg de meute, het bleek dat 90% zijn toegang was afgekeurd. Eenmaal aan de beurt bij de Border Security Patrol meneer in het hokje, was bet een groot feest. Gezellig gekletst en zonder problemen liepen we met een stempel en een glimlach Amerika binnen.

De Kia Rio blijkt toch nog even een andere auto te zijn, dat hadden we natuurlijk al gehoopt... alleen is het nóg erger! Ook hier was de balie-meneer gezellig en behulpzaam, zelfs verbaasd over de lage prijs die we hebben betaald. We mochten op de parking een auto uitzoeken in het hele vak C! Nou, dat belooft wat. En daar heen lopende zaten we ons al te verlekkeren op een dikke sportieve suv-achtige zwarte glimmende auto (ja, wel een kia, maar zeker een sportieve en ruimere). De aanwijs-mevrouw van vak C wees ons onze keus.. En dat was niet veel, de suv Kia stond bij de rij gereserveerde auto's. Wij zijn afgedropen met een Hyunday akkord, die stinkt naar sigaretten en vlekken op de bekleding heeft en geen bluetooth en geen bliep-bliep afstandsbediening maar waar je de sleutel in bet slot steekt om hem open te krijgen.. bestaat at nog? Ja dus. Okay, plan B. Naar het motel, en morgen omruilen!

Het Palm Motel is leuk gelegen en schattig ingedeeld met blauwe verf en planten is een mediterraanse sfeer neer gezet. Lieflijk! Dorien haar eerste woorden, toen we de sleutel omgedraaid hadden, 'wat een griebus kamer'! Kortom, gedateerd, afgebladderd, vlekkerig en her en der wat haren... hahaha! Ze heeft helemaal gelijk, maar we zijn er erg blij mee. Ondanks dat we even over een drempel moesten om in bed te stappen, in de reismodus komen zeg maar.

Om niet om te vallen, we zijn inmiddels 26 uur wakker en de nacht ervoor was ook niet heel ontspannen, zijn we naar de pier gewandeld. Een loopje van zo'n 30 minuten. Bij het strand aangekomen lijkt het of we in een zandstorm stappen, jeetje het stuift en waait en het is prachtig! Absoluut niets​ wat we verwacht hadden. Wij hadden de wilde fantasie om onze bikini's aan te trekken en nog even een duik te nemen, te loungen en soezen bij de zonsondergang.. Niets van dat alles! Naar Bubba Gump gewandeld op de pier, ken je die nog? Van de film Forrest Gump, hij heeft aan het einde een garnalen visserij. Iemand hier is zo slim geweest om daar handel in te zien. En wat een succes is dat! Een wachtrij van 40 minuten voor je kunt eten. En aangezien we wel trek hadden, toch maar doorgelopen. Bij een leuk restaurant wat fingerfood gegeten met een heerlijke cocktail m onze successen te vieren.

Tegen 9uur liepen we naar het motel terug en zijn we overdonderd maar voldaan afgedropen..